Noc pełna rozpaczy

Pusta, litrowa butelka po whisky leży na stole

Kilka brudnych szklanek, resztki białego sera

Okruchy chleba i nadgryziony kawałek herbatnika

Zaropiałe oczy pieką jak diabli, a nieumyte ręce swędzą

Wargi spękane, a język wysuszony na wiór

Dusza cichnie jak świeczka na wietrze

Czasem głupi śmiech rozbrzmiewa w pustym pokoju

A dziwny smutek miesza się z tęsknotą

Czas mija, a udręka wciąż trwa i trwa

W końcu nadchodzi kres nocy pełnej rozpaczy

Pozostaje tylko zamglony, niejasny obraz

Niedosyt wszystkiego, wspomnienie i żal

Za tym, co mogło być, a co zostało zmarnowane

Bolesny grymas na twarzy i cichy chichot

Czy nieszczęście może tak bardzo boleć

Opowieści Marusa