Stara sowa

W głębi Markuskowego lasu,  na wysokim drzewie

Wdzięcznie siedzi stara, mądra siwa sowa

Spokojnie patrzy z góry wśród gałęzi pełnych mgły

Jej pióra są piękne i puszyste, a oczy jak bryłki węgla

Skrzydła zaś szerokie, jak płótno na malarskiej sztaludze

Jej głos brzmi jak kołysanka, uspokajając las i jego mieszkańców

Wpatrują się w głęboką ciemność, pełną tajemniczych dróg

Nie słychać nawet szmeru, kiedy sowa kręci głową rozglądając się

Tkwi tak cicho jak aniołek, a czas przemija jej bezpiecznie i  spokojnie

Podrywając się do lotu, majestatycznie unosi się w powietrzu

W Markuskowym, pięknym lesie ta stara sowa wciąż króluje

Bo to władczyni tajemnic, która nocą wszystkiego dogląda

Wszystko wie i nad wszystkim sprawuje swoją kontrolę

W dzień odsypia i rozmyśla nad porządkiem całego świata

Jest mądra, sprawiedliwa i spokojna, niczym pradawna wieszczka

Jej spojrzenie przeszywa pełnią mocy, bo potrafi odczytywać tajemnice

Tajemnice ukryte w głębi lasu, w głębi duszy i całego świata

Stara sowa potrafi dojrzeć i usłyszeć swoją prawdziwą wizję

Ta sowa w Markuskowym lesie ma wiele do powiedzenia

Jej przesłanie jest proste, a zarazem głębokie jak ocean

Mówi, że każdy z nas może odkryć w sobie mądrość i siłę

Tylko musi uwierzyć i posłuchać swojego wewnętrznego głosu

W Markuskowym lesie na wysokim drzewie w dziupli siedzi sowa

I chociaż potrafi przepięknie latać, to na ziemi zawsze stoi mocno

A jej mądrość na wieki pozostanie w sercach wszystkich stworzeń