Opowieść o starym człowieku

Stary człowiek z pomarszczoną twarzą i siwą brodą

Doznał już wszystkiego doświadczony długim życiem

Jak długo żyje na świecie nawet nikt nie za bardzo pamięta

Ale w jego spojrzeniu wciąż błyszczy mądrość prawdziwa

Wiele już zobaczył na tej ziemi, wiele przeżył chwil uśmiechu i bólu

Nic jednak nie zatrzymało jego serca, aby zawsze szukać drogi do celu

Był świadkiem wielu ludzkich losów, znał radości i smutki, nadzieje i żale

Na jego twarzy i ciele pojawiło się wiele blizn czasu, trudu i znoju

Ale w jego oczach  nadal  tkwi błysk niezłomnej wiary

Słyszał wiele opowieści o życiu, o sukcesie, klęsce, miłości i zdradzie

I mimo że czasami czuł się osamotniony

To zawsze umiał znaleźć drogę do nadziei

I nawet kiedy czasem wiatr przeciwny wiał mu w twarz

Nie zrezygnował ze swoich  marzeń i swojego ideału

W jego sercu tkwiła twarda postawa

By dążyć do celu niezależnie od trudów drogi

Teraz jest już stary

Lecz jego mądrość ciągle promieniuje jak słońce

I choć czasami zdawać by się mogło

Że  nie może już niczego dobrego dać ludziom

To on wciąż wierzy w siłę swojej woli

Że nadal może tworzyć lepszy świat wokół nas