Ptasi przyjaciel - stary pan w kapeluszu i siwej brodzie

Starszy pan w kapeluszu i siwej brodzie

Mieszkał w bloku na osiedlu swoim

Nie  siedział na skwerze czy w parku, dokarmiał  ptaki

Wprost przed swoim oknem, wśród szarego podwórza

Gołębie, kawki, sroki i gawrony

Wszystkie zlatywały się po ziarno i kawałki chleba

Starszy pan nie zważał na dziwne pytania sąsiadów

Którzy wciąż na niego psioczyli i kręcili nosami

Dokarmiał ptaki i nie przejmował się tym w ogóle

Kochał te ptaki, a one jego kochały

Był dla nich dobrym przyjacielem

Nawet jeśli nie był lubiany przez złych ludzi

Jego ziarno i chleb przyciągały coraz więcej ptaków

Zapewniał im codziennie  stałe pożywienie

Nawet gdy niektórzy z sąsiadów nie mogli znieść

Że teren przed blokiem zamienił się w ptasi azyl

To starszy pan nie dał się zastraszyć

Bo wiedział, że ptaki go potrzebują

I nie przestawał ich karmić każdego dnia

I tak mijają lata, a starszy pan wciąż karmi ptaki

Bo starszy pan w kapeluszu i siwej brodzie

Który karmi gołębie, kawki, sroki i gawrony

Nie przestaje ich kochać, nawet gdy inni tego nie rozumieją

Czasem inni ludzie, którzy przechodzili obok

Patrzyli na starszego pana ze zdziwieniem

Ale on  tylko uśmiechał się do nich i do swoich ptaków