Iskra, która nie klęka

 

Iskra, która nie klęka

Jestem dobrym człowiekiem
Nie dlatego, że ktoś tak powiedział
Lecz dlatego, że tak właśnie jest

Czuję, jak pulsuje we mnie światło
Starsze niż słowa

Nie klękam przed cudzymi prawdami
Nie piję ze źródeł, które zatruto strachem
Zerwałem już dawno z siebie przekonania
Jak stare, ciasne, wysuszone skóry
I oddycham wreszcie całym sobą

Własnym sercem i duszą

Jestem cząstką wszechświata
Iskrą wyrzuconą z nieskończonego ognia życia
Drganiem, które pamięta początek
Chociaż nikt go tak naprawdę nie zapisał

We mnie krążą gwiazdy
We mnie rodzą się burze i cisze
We mnie jest siła i moc
Której nie zmierzy żadna ręka

Nie wierzę w granice, które mi wyznaczono
Nie wierzę w strach, który mi sprzedano
Wierzę w siebie
W moje kroki, nawet gdy stąpają niepewnie
W mój głos, nawet gdy milczy

Bo jestem energią wszechświata
Nie do zamknięcia, nie do złamania
Jestem ruchem, który trwa
Nawet gdy wszystko wokół staje.

I kiedy świat próbuje mnie zmienić
Ja odpowiadam ciszą pełną mocy

Jestem wszystkimi