Po swojemu
Każdy żyje po swojemu, w swoim rytmie dnia i nocy
Jeden niesie lekko los, drugi dźwiga ciężar czyjejś mocy
Ścieżki ich kręte, różne drogi bo nie ma jednej, wspólnej mapy
Każdy pisze swoją historię jak umie choć nie zawsze zna jej etapy
Moje życie jest dokładnie takie, jakie kiedyś w myślach ułożyłem
Z marzeń tkane, czasem było trudne, kruche, lecz naprawdę je przeżyłem
Nie jest bajką, nie jest snem, ale moje wymarzone i prawdziwe
I w tym wszystkim właśnie ono pomimo wszystko jest szczęśliwe
Patrzą na mnie różnym wzrokiem. Raz z zazdrością, raz z chłodem
Czasem ktoś ukrywa w oczach cichą złość pod swoim lodem
Ale są i tacy ludzie, którzy by chcieli żyć szczęśliwie tak jak ja
Chociaż ich własna droga zupełnie inny w sercu wyznacza znak
Idą swoim zagmatwanym szlakiem, nie słuchają tych mądrych słów
Nie chcą dobrych rad, nie szukają dróg, które prowadzą pośród dobrych snów
Nie próbują mnie dogonić, nie porównują do moich swoich dni
Bo każdy niesie swoje życie, tak jak umie i tak jak je po swojemu śni
A ja w swoich czynach stoję niewzruszony,
nie dla poklasku, nie dla słów
Nie buduję swego świata z cudzych pragnień i cudzych snów
Nie muszą mnie mierzyć swoją miarą. Ja już swoją dawno mam
I nie cofnę ani kroku. Oni mają swoją choć idą ciągle pod wiatr
A prawda jest taka, że na końcu każdy stanie sam na sam ze swoim dniem
Z tym, co zrobił, czego się odpuścił, co roztrwonił gdzieś jak cień.
I nie zazdrość, nie czyjeś rady i opinie będą ważyć ich sens życia
Tylko prawda, czy po swojemu żyli naprawdę, czy tak jak ktoś inny chciał
