Są ludzie, którzy mają talent

 

Są ludzie, którzy mają talent

Są ludzie, którzy mają talent

Jakby ktoś wlał im w żyły rtęć

Która nie pozwala im stać w miejscu

Dotykają klawiszy, a dźwięk wyskakuje żywy

Nieproszony, jak ptak z klatki, którą sami otworzyli

Są tacy, którzy wezmą pędzel i świat nagle robi się inny

Głębszy o jeden odcień

Którego wcześniej nie było na palecie niczego

Linia, którą prowadzą, nie drży

Ona wie dokąd idzie

Są i tacy, którzy słowem potrafią rozciąć ciszę na pół

I potrafią wyciągnąć z niej coś, co boli i jednocześnie leczy

A reszta – patrzy

Z lekką zazdrością

Z uznaniem

Z cichą wdzięcznością

Bo dzięki nim wiedzą

Że można żyć jaśniej

Głośniej

Prawdziwiej

I czasem, w środku zwykłego dnia

Czują, że może i w nich coś drgnęło

Jakby ta sama rtęć przesączyła się

Przez ich skórę i czekała

Tylko na odpowiedni moment