Reinkarnacja to nie ściema

 

Reinkarnacja to nie ściema

Jedno życie – i tyle?

Jakby Stwórca rzucił kością tylko jeden raz i powiedział

A co mi tam…

To byłoby zbyt okrutne

Zbyt przypadkowe

I zupełnie nielogiczne

Dziecko umiera po trzech dniach

Czy to sprawiedliwe

Aby jego dusza nigdy nie zdążyła nawet zapłakać naprawdę?

Uśmiechnąć się tak na serio

Albo zrozumieć w ogóle kim jest

Człowiek spędza osiemdziesiąt lat w nienawiści

I nagle koniec

Bez szansy na zrozumienie

Bez lekcji

Bez szansy na poprawę, przeprosiny, przebaczenie

A inny rodzi się w bólu, w biedzie, w czasie wojny

I kiedy ma  nauczyć się kochać?

I żyć normalnie

Nie. To nie ma sensu

Wszechświat jest zbyt precyzyjny

Gwiazdy rodzą się i gasną w cyklach

Woda krąży od oceanu do chmury i z powrotem

Nawet atomy wędrują z ciała w ciało

Dlaczego tylko dusza miałaby dostać jeden bilet

I w jedną tylko stronę?

Reinkarnacja to nie bajka

To logika samego istnienia

Do życia wraca się ciągle

Z ranami z poprzedniego wcielenia

Z lękami, których nie rozumiesz

Z talentami, które przychodzą za łatwo

Z miłością od pierwszego wejrzenia

Wraca się, bo miłość potrzebuje więcej niż jednego życia

Aby w pełni rozkwitnąć

Wraca się, bo błąd potrzebuje więcej niż jednego upadku

Aby stać się mądrością

Wraca się, bo dusza jak dziecko

Uczy się powoli

Powtarza klasy

Przerabia lekcje

Rozwija się

Aż w końcu zrozumie

Jedno życie byłoby niesprawiedliwe

Zbyt krótkie na tak wielką naukę

Reinkarnacja to nie ściema

To miłosierdzie wszechświata

To logika serca, które wie, że raz to za mało

Aby nauczyć się kochać naprawdę