Twardziel w potarganym garniturze

 

Szedł w starym, potarganym garniturze

W kapeluszu z dziurami jak pięść na głowie

Miał na sobie koszulę z urwanym mankietem

I krawat z wyblakłym kolorem jelenia

A buty znoszone, nie mające prawie obcasów

Nie miał wiele, ale szedł uśmiechnięty

Bez żadnych trosk, żalu i bez zmartwień

Jakby niczego mu w życiu nie brakowało

Przechadzał się ulicami, nie patrząc na nikogo

Jego świat był tylko dla jego serca i duszy

Nie miał wielkich potrzeb, ani zbędnych marzeń

Nie myślał o żadnych dziwnych pragnieniach

Być może nie posiadał nawet nic materialnego

Ale miał w sobie siłę i wszystko mógł  zdobyć

I tak szedł sobie w swym potarganym garniturze

Z dziurami jak pięść w kapeluszu

Koszulą z przetartym kołnierzykiem

I butami nie mającymi prawie obcasów

Z każdym krokiem był jeszcze bardziej radosny

 

Nie rozmyślał żeby osiągnąć jakieś sukcesy

 

Jak spełnić pragnienia i najskrytsze marzenia

 

Nie zastanawiał się, jakie drogi prowadzą do celu

 

Czy jakie wyzwania czekają na jego ścieżce

 

On był wolnym i niezależnym człowiekiem

 

Nie odczuwał obowiązku kłaniać się i stwarzać pozoru

 

Że cokolwiek musi, że powinien, że tak trzeba

 

Jadł skromnie i skromnie się ubierał

 

Mieszkał w starym baraku na skraju lasu

 

Żył po swojemu, był wolny i szczęśliwy

 

Niczego do szczęścia mu nie brakowało

 

 

 

Tęsknota za spokojem

Jest tyle pytań w mojej głowie

Tyle wątpliwości i zmartwień

Dlaczego tak długo to trwa

Nie wiem, nie chcę, nie rozumiem

A to nieludzkie i niesprawiedliwe

Pragnę tylko zdrowia i spokoju

Szczęścia i radości każdego dnia

A jednak ciągle walka trwa

A ja już nie wiem, co czynić

Czy to tak wiele, czego pragnę

Czy to za dużo, by być szczęśliwym

Może kiedyś uda mi się to zrozumieć

Może w końcu zapanuje …

Chciałbym wierzyć, że to tylko chwilowe

 

Że w końcu uda się odnaleźć to…

 

Zdrowie, szczęście i błogi spokój

 

Pragnę zakończyć tę niekończącą się batalię

Choć czasem ciężko mi w to uwierzyć

Bo droga wydaje się być taka daleka

Nie poddaję się i wciąż walczę

Bo przecież to, czego pragnę jest takie bliskie

Wierzę, że pewnego dnia uda mi się to osiągnąć

Że uda mi się znaleźć pełne ukojenie

Wtedy będę mógł z uśmiechem na twarzy powiedzieć

Że warto było walczyć i nie poddawać się

Bo przecież życie jest pełne niespodzianek

A ja wierzę, że w końcu któraś z nich

Będzie dla mnie właśnie tym, czego pragnę

Zdrowiem, spokojem i szczęściem najbliższych